همدلی بدون مرز

آشنایی با پزشک اهل سنت یمنی در خط مقدم مبارزه با کرونا در شیراز

64 بازدید ۹۹/۰۳/۲۱، ۹:۰۶ ق٫ظ

“من پزشک هستم. از روز اولی که شروع به درس خواندن کردم، یاد گرفتم که برای درمان هر مریض، با هر ملیت و دین و شخصیتی، وظیفه دارم تلاش کنم. ضمن اینکه بیش از ۱۶ سال است در ایران هستم و با ایرانی‌ها بوده‌ام. غیرمنطقی بود اگر در بحران کرونا، اینجا را رها می‌کردم.”

به گزارش «ایام»، عباس راجح، پزشک ۳۴ساله یمنی است که از ابتدای شیوع اپیدمی کرونا، در کنار سایر همکارانش در بیمارستان‌های شیراز و مرودشت، خدمت در خط مقدم مقابله با کرونا را تجربه می‌کند. گزیده‌ پیش‌رو، برگرفته از گفت‌وگوی ایام با این پزشک یمنی، به تجارب او از تحصیل در ایران تا حضور در خط مقدم جهاد سلامت پرداخته است.

ایران شبیه تصویر رسانه‌ها نبود

بار اولی که گوشی را برمی‌دارد، فکر می‌کنم اشتباه تماس گرفته‌ام. از بس خوب فارسی صحبت می‌کند. الان حدود ۱۶سال است که از یمن به ایران آمده و تخصص طب اورژانس را در دانشگاه علوم پزشکی شیراز گرفته است. عباس راجح، محجوب و متواضع، همراه همسر و دو فرزندش ساکن شیراز است و در بیمارستان‌های شیراز و مرودشت مشغول به کار است.
عباس وقتی می‌خواسته به ایران بیاید، تحت تاثیر رسانه‌ها، فکر می‌کرده به قول خودش ایران کشوری است در بن‌بست: «وزارتخانه به ما چند کشور را پیشنهاد داد: روسیه، چین و ایران. چون ایران کشور اسلامی است، اینجا را انتخاب کردم. آن موقع از ایران خبری نداشتیم. حقیقتش خیلی کنجکاو بودم به ایران برسم و ببینم وضعیت چطور است. خیلی نگذشت که فهمیدم جوری نیست که رسانه‌ها به ما می‌گفتند. مردم با عقیده‌های متفاوتی، خیلی آزاد و فعال هستند.»

زمینه برای توریست‌درمانی مهیاست

او معتقد است ایرانی‌ها در زمینه‌ی پزشکی خیلی پیشرفت کرده‌اند: «ایران در علم پزشکی، تراز خیلی بالایی دارد، ولی تبلیغاتش کم است. اگر تبلیغات خارجی مناسبی داشته باشد، صنعت توریست‌درمانی ایران سروشکل می‌گیرد. مطمئنم خیلی‌ از مردم کشورهای اطراف، حاضرند برای درمان به ایران بیایند، اما اطلاع کافی ندارند. البته دیده‌ام از کشورهایی مثل عمان به ایران می‌آیند، ولی چون بعضی کشورهای همسایه از نظر سیاسی با ایران خوب نیستند، هنوز توریست‌درمانی به مرحله مناسبی نرسیده است.»

زیبایی‌های زندگی با مردم ایران

از مردم ایران و نحوه‌ی ارتباط‌‌شان با خود و خانواده‌اش رضایت دارد. معتقد است رفتار مناسب و گرم مردم ایران این همه سال او را در ایران نگه داشته است: «حقیقتش ایرانی‌ها خوب و خون‌گرم هستند. رفتارشان خوب است و می‌شود زود با آن‌ها ارتباط برقرار کرد. من از دوران دانشجویی و حتی شب‌های امتحان، خاطرات بسیار خوبی دارم. شب‌هایی که تا صبح بیدار می‌ماندیم و با بچه‌ها درس می‌خواندیم. بهترین روزهای زندگی‌ام، همان روزهاست. سفرهای شمال هم واقعا برایم لذت‌بخش است. هر سال حتما با خانواده به آنجا می‌روم»

مدیون این سرزمینم

دکتر راجح خودش را مدیون ایرانی‌ها می‌داند. برای همین از بدو شیوع کرونا در ایران، در بیمارستان‌های مخصوص بیماران کرونایی، شروع به فعالیت می‌کند: «من پزشک هستم. از روز اولی که شروع به درس خواندن کردم، یاد گرفتم که برای درمان هر مریض، با هر ملیت و دین و شخصیتی، وظیفه دارم تلاش کنم. ضمن اینکه من الان ۱۶سال است در ایران هستم و با ایرانی‌ها بوده‌ام. غیرمنطقی بود اگر در بحران کرونا، اینجا را رها می‌کردم.»

مدیریت بحران مطلوب

او از روزهایی می‌گوید که کرونا وارد ایران شد: «وقتی ویروس H1N1 شیوع پیدا کرد، من در بیمارستان حضرت علی اصغر(ع) مستقر بودم. سرمان خیلی شلوغ شد. وقتی کرونا آمد، سیاست بیمارستان عوض شد. این بیمارستان را به عنوان مرکز درمان بیماران کرونایی اعلام کردند. ما هم تمام بیمارستان را خلوت کردیم و در اورژانس، غربال‌گری گذاشتیم. مریض‌ها و افراد مشکوک را ایزوله می‌کردیم. خدا را شکر خیلی خوب جلو رفتیم. الان بیمار کمتر شده ولی انتظار داریم با برداشتن قرنطینه و حضور عمومی مردم در معابر، بیماری یک پیک دیگر داشته باشد. البته امیدواریم با شدت قبلی نباشد.
مدیریت ایران و مخصوصا استان فارس در برابر شیوع کرونا خیلی خوب بود. خیلی سریع بیمارستان اختصاصی تعیین کردند و امکانات و اختیارات به ما دادند. روزهای اول کمبودهایی داشتیم که به سرعت و با سازمان‌دهی پشتیبانی حل شد.»

همدلی بدون مرز

عباس راجح، علاوه بر طبابت، به فکر کمبودها و مشکلات کادر درمان هم هست. او تا جایی که از دستش بر می‌آید برای حل آن‌ها فعالیت کرده است. برای همین با کمک خیّرها، نیازمندی‌های بیمارستان‌های درگیر با کرونا را برطرف می‌کند: «صاحب‌خانه‌ ما خودش در دُبی کار می‌کند. به او گفتم اگر می‌توانید برای خرید تجهیزات بیمارستان کمک کنید. سریع قبول کرد و با چند نفر از دوستانش، خرید تجهیزات را شروع کردند. من هم اینجا هر چه دستم رسیده را به بیمارستان دادم.»

درد دوری

دکتر راجح این روزها خیلی دلش می‌خواهد به یمن برگردد. آنجا هم خانواده‌اش هستند و هم در بیمارستان‌های کشور به پزشک حاذق و متعهد نیاز دارند: «حقیقتش دوست دارم امکان برگشت‌مان فراهم می‌شد. الان خیلی به ما نیاز دارند. مشکل بسته شدن راه‌هاست. راه هوایی بسته است و باید زمینی برویم. زمینی هم اگر بخواهم برویم، باید از مناطق طرفدار عربستان، عبور کنیم. آن‌ها هم اگر متوجه شوند در پاسپورتت مهر ایران خورده، دردسر درست می‌کنند. خانواده‌ام از نظر اقتصادی خیلی تحت فشار هستند، ولی از زمان شروع جنگ تا الان نتوانستم به یمن بروم و به آن‌ها کمکی بکنم.»

تحقیق و تنظیم: محمدحسین عظیمی


لطفا در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک بگذارید
لینک کوتاه: https://ayyam.ir/6798

چاپ نوشته


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

برگزیده‌ها



تازه‌های شبکه‌های اجتماعی